Νευροαναπτυξιακές διαταραχές
Αυτισμός ενηλίκων: διάγνωση και ψυχιατρική αξιολόγηση
Η διάγνωση αυτισμού ενηλίκων βασίζεται σε αναπτυξιακό ιστορικό, κλινική αξιολόγηση και διαφοροδιάγνωση. Ένα ερωτηματολόγιο ή γενετικό τεστ δεν αρκεί.
Η σχετική φροντίδα στο ιατρείο
Η αξιολόγηση, το θεραπευτικό πλάνο και τα όρια της παρεχόμενης φροντίδας περιγράφονται στην υπηρεσία Αυτισμός ενηλίκων.
Τι διερευνά η αξιολόγηση αυτισμού ενηλίκων
Ο αυτισμός είναι νευροαναπτυξιακή κατάσταση. Η διάγνωση στην ενήλικη ζωή διερευνά διαχρονικά χαρακτηριστικά κοινωνικής επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης, επαναλαμβανόμενα μοτίβα, ανάγκη σταθερότητας, ιδιαίτερα ενδιαφέροντα και αισθητηριακές ιδιαιτερότητες.
Ορισμένοι ενήλικες έχουν αναπτύξει τρόπους κοινωνικής προσαρμογής ή απόκρυψης δυσκολιών, γνωστούς ως masking. Η εξωτερικά καλή προσαρμογή δεν αποκλείει ανάγκη υποστήριξης. Η παλαιότερη ονομασία Asperger εντάσσεται πλέον στο αυτιστικό φάσμα.
Αναπτυξιακό ιστορικό και δομημένη συνέντευξη
Στο ιατρείο πραγματοποιείται εξειδικευμένη εκτίμηση με λήψη αναπτυξιακού και ψυχιατρικού ιστορικού, δομημένη συνέντευξη και επιλεγμένα ψυχομετρικά εργαλεία. Διερευνώνται παιδική ανάπτυξη, σχολική και επαγγελματική πορεία, σχέσεις, αισθητηριακές ανάγκες και καθημερινή λειτουργικότητα.
Σχολικά στοιχεία ή πληροφορίες από πρόσωπο που γνωρίζει την αναπτυξιακή πορεία μπορούν να βοηθήσουν, εφόσον είναι διαθέσιμα και ο ενήλικος συναινεί. Η έλλειψή τους αξιολογείται κλινικά και δεν υποκαθίσταται από ένα διαδικτυακό ερωτηματολόγιο.
Διαφοροδιάγνωση και συνύπαρξη άλλων καταστάσεων
Η αξιολόγηση διακρίνει ή αναγνωρίζει συνύπαρξη με ΔΕΠΥ, κοινωνικό άγχος, κατάθλιψη, ΙΨΔ, διαταραχές προσωπικότητας, διαταραχές ύπνου και άλλες καταστάσεις. Η παρουσία μιας διάγνωσης δεν αποκλείει αυτομάτως την άλλη.
Τα ερωτηματολόγια είναι υποστηρικτικά, όχι αυτόνομα διαγνωστικά τεστ. Όπου υπάρχει αβεβαιότητα ή απαιτούνται πρόσθετες ειδικές δεξιότητες, μπορεί να χρειαστεί δεύτερη γνώμη ή διεπιστημονική εκτίμηση.
Από τη διάγνωση στο πλάνο υποστήριξης
Το αποτέλεσμα συζητείται με σαφή εξήγηση των ευρημάτων, των δυνατών σημείων και των αναγκών υποστήριξης. Στόχοι μπορεί να είναι η κατανόηση του προσωπικού προφίλ, οι προσαρμογές του περιβάλλοντος, η διαχείριση επιβάρυνσης και η θεραπεία συνυπαρχουσών διαταραχών.
Δεν υπάρχει φάρμακο που να θεραπεύει τα βασικά χαρακτηριστικά του αυτισμού. Η φαρμακοθεραπεία, εφόσον ενδείκνυται, στοχεύει συγκεκριμένα συμπτώματα ή συνοσηρότητες με εξατομικευμένη παρακολούθηση.